Een tijdje geleden wees iemand me op het feit dat ik erg veel gebruik maak van virtuele bureaubladen. Dat is iets wat er in de loop der jaren is ingeslopen, maar is wel iets waar ik nu niet meer echt zonder kan. Als ik dus op een Mac of een Windows apparaat iets moet doen ben ik voor mijn gevoel veel kreupeler dan op een Fedora system.

Wat meer achtergrond.

Ik houd van overzicht. In één oogopslag kunnen zien waar ik mee werk, en wat ik aan het doen ben is voor mij een erg fijn en erg belangrijk iets. Dit is vooral waar als ik op de computer bezig ben, want dan ben ik vaak met meerdere dingen tegelijkertijd bezig. En om dan door de bomen het bos te kunnen blijven zien maak ik dus gebruik van virtuele bureaubladen, zonder dat ik me hiervan bewust ben.

Overstappen van Windows naar Linux.

Toen ik pas was overgestapt van Windows (XP / Vista toendertijd) naar Linux was het hele virtuele bureaublad ding een vreemd concept voor me, want Windows (toen) had dat niet. Alles werd op één hoop gegooid. Linux had daar dus een andere oplossing voor die mij in het begin best afschrok, want het was nieuw en onbekend.

Echter ben ik blijkbaar in de jaren sinds hier steeds meer gebruik van gaan maken. Zoveel zelfs dat ik niet meer zonder kan.

Deze verandering is zo geleidelijk gegaan dat ik me hier dus niet bewust van was tot iemand me hierop wees.

Software die met je gewoontes meewerkt, in plaats van andersom.

Dit is, nu ik er wat meer over na heb kunnen denken, in mijn ogen een goed iets. Software, vooral besturingssystemen, moeten het de gebruiker zo makkelijk mogelijk maken zodat hij of zij zich op zijn of haar gemak voelt tijdens het gebruiken van de computer, en dat hij of zijn de computer kan gebruiken op een manier die voor hun makkelijk voelt. En niet andersom, dat de gebruiker zich maar aanpast aan het besturingssysteem.