Ik ben daarstraks met Monica naar de film My Sisters Keeper geweest in Breda. Mannen zullen het een vrouwenfilm noemen en vrouwen noemen het een drama. Het is een film die gaat over een gezin met een dochter die erachter komen dat de dochter (Kate) leukemie heeft. Door de arts word voorgesteld om een in-vitro kindje te nemen dat een perfecte donor zou zijn voor Kate. Dat kindje komt er, en heet Anna.

Dan komt er een flash forward (tegenovergestelde van een flashback) naar het moment dat Anna elf jaar oud is en haar eigen ouders aanklaagt omdat ze -min of meer- gedwongen word door haar moeder om bloedcellen, stamcellen en andere lichaamsdelen af te geven voor haar doodzieke zus.

Deze film is een perfect voorbeeld van hoever een moeder kan gaan voor haar kind, en hoeveel impact een dodelijk ziek kind kan hebben op een gezin. Zoals ik al eerder zei: het is een drama film, dus reken er maar op dat het je niet onberoerd laat. Dat liet het mij (en 98% van de rest van de inzittenden van de bioscoopzaal op dat moment) niet.

Echt een film die ik aanraad, dus. En dat doe ik niet vaak met een ‘vrouwenfilm‘.