Gisteren zag ik haar weer. Ze hield, zoals altijd, de deur van de coupé voor me open. “Zeg iets! Gewoon wat zeggen!” riep mijn gevoel, maar wat? WAT had ik in hemelsnaam kunnen zeggen? Dus flap ik eruit “gaat dit een trend worden?”. Even is het stil, dan glimlacht ze eventjes naar me. “Goedzo!” roept mijn gevoel me toe.Ik had haar maandag ook al gezien, ook toen hield ze de deur voor me open. Alleen toen durfde ik niks te zeggen, helaas. Gisteren heb ik voorzichtig het eerste stapje gezet, nu langzaam de rest. Het zal waarschijnlijk even duren voor ik over mijn verlegenhied heen ben en een normaal gesprek met haar durf te voeren.

In de tussentijd zal ik waarschijnlijk (zoals altijd) vreemd reageren op haar, waardoor ze me vreemd gaat vinden. Denk ik, misschien ben ik te negatief wie zal het zeggen? Misschien, als zij begint met praten, reageer ik heel normaal op haar. Misschien dat ze me aardig gaat vinden; alles kan.

Ik mag hopen dat ze me aardig gaat vinden, want ik vind haar aardiger dan ik hier laat weten